چند دوبيتي

 نمي دانم دلم با من چه‌ها كرد

اسير باده و ميخـــانه‌ها كرد

ببـــردم در ره وادي حيرت

نشان وصـل حق را آشنا كرد

 

 

چرا امشب دل من بي قـراره

هواي ديـدن معشــوق داره

زنم‌دستان به زانو از سرعشق

كه تا جـونم ز سينه سر برآره

 

 

 

نمي دانم چرا حيـرانم امشب

هم‌ آواي دل نالانـــم امشب

ندارم غير عشقش هيچ در دل

ز هجر روي او گريــانم امشب

 

 

 

رفيقـان ميل ديدارش نمـودم

ز ‌شوق‌ديدنش‌چون‌شمع‌سوزم

به ديدارش روم با ديــده دل

وصـال از دل به دلدارم بجويم

 

 

 

چراغ ديدمـون پر نوره امشب

وصـال كـوي او آسونه امشب

خداونـدا نمــا راهم به سويت

هدايت‌ كن دل‌ مستونه امشب

 

 

 

دل پر دردم امشب بي‌قــراره

نمـي‌دانم تمنـّــاي كـه داره

اگرخون جاي‌اشك از ديده باره

غم‌عشق‌ است و ‌سر از ‌دل‌ برآره

 

 

 

ز عشقت يا علـي ديوانه گشتم

چو مجنوني برون از خانه گشتم

نشانت را گرفتـــم در خرابات

شدم رسوا و هم افسـانه گشتم

 

 

 

نظر كردم به هر سويـي بديـدم

ولايت را ز هر روحـــي بديدم

به دير و مسجد و كعبه نشستم

نشانت از خَــــم ابرو بديـدم

 

 

 

ز كوي و برزنت گيــرم سراغت

ز عـاشق جويم و عـارف جمالت

به نامت چون شود جـاري زبانم

شوم مدهوش از سيــر كمالت

 

 

 

در اين عـالم ز عشـقت بيقرارم

قـراري جـز به كويت من ندارم

نباشـد غير عشقت هيچ در سر

شـده گريـــه انيس روزگارم

 

 

 

من عبــاسم به لب ذكرتو دارم

جدا از غيـر و تنهــا در ديارم

به جـرم عاشقي جــايي ندارم

رهـا باشـد ز كثــرت روزگارم

 

عباس شهرياري


اشعار عرفاني

صفحه شروع