جهاد اكبر

اگر پرسي كه ســالك كيست در فعل

بود رهـــرو رود منــزل به منــزل

 

ره ســــالك بود راه شهيـــــدان

جهــــادي مي‌كنـد در راه منــّـان

 

از آن ره رفتـــگان كه عاشقـــانند

كه گمنــــامند و از اســــرار دانند

 

اگر در ره كننـــــد مـــوت ارادي

شهيـد آنهـــا شوند در راه هــادي

 

اگر ديــدي كه بي نام و نشـان است

نشان سالـكــي زان بي نشـان است

 

شهيــدي بينـي ار بي نــام خـفـته

بود سالــك كه انـدر جــام خـفـته

 

بنوشيـد او مـي و جــام بلا شـــد

رُخش ديد و به عشقش مبتــلا شـد

 

زد او شمشيــر را بر سينه خويــش

كه خــود بينيش را بر دارد از پيــش

 

جهــادش چون جهاد ذوالفقـار است

به هر دم در جهـادي رهسپــار است

 

نباشــد غافــل از ذكـــر خفـي او

كه قلبش را نمـــايد صيقلــي هــو

 

اگر ذكرش رســد در سرّ الاســـرار

نگنجد قيل و قــالي هيـچ در كـــار

 

اگر بيني كه هر سالك خمـوش است

فقير و مست و از جان در خروش است

 

نرانــد بـر زبـــان جــز نـام هو را

روا نبــود بــرد جــز نــام او را

 

ز هر توبـه به يك منـــزل رسيـدند

به هــر وادي چهل منــزل بريـدند

 

نباشد طــي منـــزل از سيـــاحت

سلـوك و قطــع آن باشد رياضـــت

 

از چهـــل منــزل اگر گردي تـو آزاد

نمايــي خـــانه دل را تو آبـــاد

 

اگر گويــــي چــه باشد نام منــزل

بـــود جمـــع حــجاب بر روزن دل

 

حجابي را كه ظلـمـــانـي بود نـــام

ز نفس جسم مـي‌آيــد به انجــــام

 

دگر باشد ز نورانــي حجـــابــــي

كه باشـــد او اسيـــر هر ثوابـــي

 

به هر منــزل حجـــابــي دور گردد

در آخـــر نفسِ دون مهجـــور گردد

 

شهيدان عاشقـان رهنـــــوردنــد

فقيران و خداجـــويان و مـَردنـــد

 

ز منـــزل‌ها ز وادي‌ها گذشتنــــد

به نور معـــرفت دل را سرشتنـــد

عباس شهرياري

 


اشعار عرفاني

صفحه شروع