جـذبه

تو اي مونس مرا افروختـه‌تر كن

تن و جـانم ز نارت سوخته‌تر كن

 

تن و جـانم بسوزان در ره عشق

مرا غمخـوار باش و همره عشق

 

مرا از مــا و من‌هايم جــدا كن

مرا از چند و چون‌هايم رهـا كن

 

بزن بــر هم تمـــام هستيم را

مگير از من خدايـــا مستيم را

 

بگويم ذكـر تا جـــانم سر آيد

دهم جان تا كه جـاني ديگر آيد

 

بده مي تا كه جسمم جان بگيرد

هواي نفس حيـــواني بميــرد

 

بده مستي شوم خــالي ز حالم

رود از خود به بي‌خويشي خيالم

 

رود از ذهن افكــارم به يك دم

زنم بـاده ز وحدت من دمــادم

 

به مجذوبـان درگاهت خــدايا

جـدا هرگز مكـن ما را ز مـولا

 

بده عبــاس را آن شور مستي

كه تـا گردد رها از قيـد هستي

 

عباس شهرياري

 


اشعار عرفاني

صفحه شروع