مكتب علي

نام علي ذكـــر شد ذكر دل انبيــا

ولي هر رسـول و علــــي بود ايليا

 

ياد علــي خود بود شــوق دل اوليا

بيعت هر سالكي شيــوه اهــل وفا

 

نور علي خود بود رهبـر و هم رهنما

هادي راه ولا بود علــــي مرتضـي

 

ذكر علـي خود بود شــافي هر مبتلا

سوز دل عاشقــــان دافع رنج و بلا

 

فكر علي اقتداست رفتن سـوي خدا

حاجي‌‌به عشقش رود به‌كعبه و‌ هم‌‌منا

 

كوي علـي خود بود مأمن هر بيــنوا

نيست بجــز كوي او موطن اهـل فنا

 

علي بود نقطــه اي در دل اهــل بقا

تزكيـه ســـالكان رفتـــن راه ولا

 

صوت علي خود بود زمزمه اش با خدا

چاه لبــالب شده با گريـــه و با ثنا

 

عشق علي مكتبيست مكتب اهل‌صفا

گشته دو عالم از او ســّر سويداي ما

 

مهر علي ‌خود شده‌ يقظه‌اي‌در قلب‌ها

عارف مجذوب را كرده ز عــالم جدا

 

صبر علـي خود شده روشني قلب ما

عباس گرفتـه از آن فيض نهان بارها

عباس شهرياري

 


اشعار عرفاني

صفحه شروع