بيــا مولا

بيــا مولا بده بالــي به سويت پر بگيــرم

در اين وادي بده حــالي ره حيــدر بگيرم

 

بده مهرت در اين عـالم كه تا در جذبه عشق

ز انفـاس و زعصيــان و شرارت‌ها نميــرم

 

بيا مـولا بده جـــامي ز خود بيگانه گردم

كه تا سوزد تن و حيـران و هم ديوانه گردم

 

بـده باده ز خمخــانه که من بيمـار و تب‌دارم

چو مجنون روز و شب با دلبرم ‌هم‌خانه گردم

 

عباس شهرياري

 


اشعار عرفاني

صفحه شروع